ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ξυπνάς πρωί πρωί.Χθές ξενύχτισες αλλα δεν σε νοιάζει.Δεν σε ξύπνησε το ξυπνητήρι σου ως συνήθως αλλα το άγχος που πάντα έχεις όταν έχεις αφήσει κάποιες υποθέσεις ,καίριες ή μη,να χάσκουν ανοικτές.Πάντα κάνεις οτι δεν σε νοιάζει πραγματικά όχι για να δείξεις στους υπόλοιπους οτι είσαι χύμα και αφήνεις απλά τα πράγματα να κυλήσουν,αλλά επειδή βαφκαλίζεσαι και έχεις πείσει τον εαυτό σου οτι δεν σε νοιάζει τίποτα στην πραγματικότητα.
Η μέρα ξεδιπλώνεται μπροστά σου,αλλά εσυ προτιμάς να τη βλέπεις να καθρεφτίζεται στο καφέ που πίνεις και λες οτι θα συμεττέχεις σε αυτή σε κάποια άλλη φάση που θα έχεις περισσότερη όρεξη.Είσαι μόνος και σκέφτεσαι γιατι συμβαίνει αυτο και γιατί πρέπει μόνο σε μοναχικές σου στιγμές να είσαι σοβαρός.
Η ζωή είναι σαν το θέατρο,όπως υπάρχει πληθώρα θεατρικών έργων και σενάριων έτσι και εσυ κάθε μέρα παίζεις το ρόλο σου.Μπορεί να είναι δραματικός,μπορεί να είναι κωμωδία,μπορεί να έχει κοινωνικές διαστάσεις.Αλλα όταν πέφτει η αυλαία,ακους το τελευταίο χειροκρότημα ή αποδοκιμασία απο το κοινο σου ,είσαι μόνος σου πραγματικά και ο εαυτός σου.
Το χαρακτήρα σου στη παράσταση της ζωής τον πλάθεις όπως εσυ θές,τον ντύνεις όπως θες και του φοράς ενα χαμόγελο.Ποιός εισαι όμως εσυ?Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι,αυτό που λείπει...Θυμάμαι ρωτούσα τους δικούς μου ανθρώπους και τους ζητούσα να με περιγράψουν μήπως μπορέσω να με καταλάβω.Οι φίλοι όμως τα βλέπουν όλα μέσα απο τη δική τους στρεβλή ματιά και η αυτογνωσία είναι κάτι σαν τη θέωση.Εκτός αν είσαι ο Βούδας!
Πως λοιπόν μπορείς να αισθανθείς καλυτερα για τον εαυτό σου και να τον αγαπήσεις έτσι όπως είναι όταν ξεβάφεται απο τις μπογιές στο καμαρίνι του?Όταν είναι γυμνός και απροστάτευτος,όταν είναι μόνος τη στιγμή που το τελευταίο φώς στο τέλος του κόσμου σβήνει...
Ποτέ δεν μου άρεσε η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων,αλλα όταν πέρασε ο καιρός κατάλαβα οτι ο καθένας απο εμας έχει καποια χαρακτηριστικά που τον ξεχωρίζουν απο τους υπόλοιπους αλλα και τον ενώνουν με καποιους άλλους!Στο θέμα της μοναξιάς και της αποξένωσης υπάρχουν οι εξης κατηγορίες.Αρχικά εκείνοι που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι.Είναι τα άτομα εκείνα που προτιμούν να καταχρεωθούν στους φίλους τους όταν δεν έχουν λεφτά για έξοδο,παρα να καθήσουν στο σπίτι τους.Τα άτομα αυτα είναι πιο επιρεπή σε καταχρήσεις ποτού,τσιγάρων και ενδεχομένως ναρκωτικών ουσιών.Προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν οτι ο ελεύθερος χρόνος και ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος και συνήθως φορτώνονται με πολλες δραστηριότητες για να είναι συνεχώς απασχόλημενοι με κάτι.Είναι οι άνθρωποι του 21 ου αιώνα!
Η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, και ομολογουμένως μια συντριπτική μειοψηφία ,είναι οι φιόσοφοι της εποχής τους.Δηλαδή αυτοί που ενσυνείδητα είναι μονοι τους δεν πιστεύουν στη φιλία και σε καμία άλλη κοινωνική σχέση.Μπορείς να τους παρομοιάσεις με τον Διογένη ,το κυνικό φιλόσοφο, που ζούσε μόνος του σε ενα πιθάρι.Νομίζουν οτι έχουν φιλοσοφήσει το θέμα ζωη και οτι ο προορισμός τους είναι ο άδοξος θάνατος αλλα με την κατάκτηση της πνευματικότητας.Χαρακτηρίζονται απο το κυνισμό τους,το σαρκασμό,την αντικοινωνικότητα και έχουν μια ψευτοφιλοσοφική φιγούρα.
Έπειτα είναι τα άτομα που κινούνται στις πιο νορμάλ φόρμες και γενικότερα είναι ο συνδυασμός των 2 παραπάνω κατηγοριών.Εν ολίγοις είναι τα άτομα εκείνα πουπέρνανε όσο καλύτερα μπορούν τη ζωή τους,έχοντας όμως πολλές φορές την ανάγκη να μείνουν για καποιο χρονικό διάστημα μόνοι.Σε αυτο το διάστημα επανεξετάζουν τις πράξεις τους,μάζεύουν ενέργεια ,όρεξη και οπλίζονται με υπομονή να αντέξουν τισ δύσκολες στιγμές που ενδεχομένως να παρουσιαστούν στο μέλλον.
Η πιο άρρωστη ομάδα ανθρώπων όμως είναι εκείνη των αναποφάσιστων.Των ατόμων εκείνων δηΓιλαδη που δεν ξέρουν τι θέλουν!Δεν ξέρουν αν πρεπει να αποζητήσουν τη μοναξιά και τη γαλήνη ή την ανθρώπινη συντροφιά με το ρισκο του να προδωθουν.Γιατι πλέον στις ανθρώπινες σχέσεις ενα ειναι το στανταρ οτι όλοι λένε ψέματα.Όχι απαραίτητα για να κάνουν κακό αλλα επειδή η αλήθεια πληγώνει και συνεπάγεται καποιες περαιτερω εξηγήσεις.Ωστόσο αν λες αυτα που ο άλλος θέλει να ακούσει εξαιρείς τον εαυτό σου απο τη διαδικασία των εξηγήσεων.
Ομως ακόμα δεν απάντησα στο πως θα αποκτήσουμε εμπιστοσύνη και οικειότητα με τον εαυτό μας.Σε αυτο το σημείο ταιριάζει το "Δεν θέλει κόπο αλλα τρόπο".Πιο συγκεκριμένα πρέπει να αφήσουμε πίσω τον εγωισμό μας και τα κόμπεξ μας.Να δεχτουμε τον εαυτό μας ετσι όπως ειναι αναγνωρίζοντας τα καλά και τα άσχημα χαρακτηριστικά μας και αποδέχοντας τα.Ότι έγινε στο παρελθόν ανήκει εκει.Δεν χρειάζεται να αναμασάμε τις παλιές και άσχημες εμπειρίες μας.Ζούμε για το παρόν!Και για ότι αυτο επιφυλάσσει.
Επιπρόσθετα,όταν κάνουμε κάποιες επιλογές που θα επηρεάσουν το υπόλοιπο της ζωής μας πρέπει να τισ φέρνουμε εις πέρας.Ανεξάρτητα απο τη δυσκολία τους ακριβώς επειδή τις έχουμε διαλέξει εμείς και μονάχα εμείς ξέρουμε τις ανάγκες μας και τα όρια μας.Εμεις ορίζουμε το μέλλον μας η τύχη δεν ειναι καποιος υπαρκτός όρος.Μονάχα οι επιλογές1Μπορούμε να είμαστε αιθεροβάμωνες,μπορούμε να είμαστε λογικοι.Αλλα η ζωη είναι το δικό μας παιχνίδι.Είναι η Μονόπολη μας,εμείς είμαστε τα πιόνια και συνεπάγεται και οι πρωταγωνιστές της.Ας φροντίσουμε να μην μπούμε ποτέ στη φυλακή!Ειναι δική μας η απόφαση!
ΑΥΤΑ ΤΑ(ΛΙΓΑ?) ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΓΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΦΕΛΗ ΑΝ ΠΟΤΕ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ!!!
Ξυπνάς πρωί πρωί.Χθές ξενύχτισες αλλα δεν σε νοιάζει.Δεν σε ξύπνησε το ξυπνητήρι σου ως συνήθως αλλα το άγχος που πάντα έχεις όταν έχεις αφήσει κάποιες υποθέσεις ,καίριες ή μη,να χάσκουν ανοικτές.Πάντα κάνεις οτι δεν σε νοιάζει πραγματικά όχι για να δείξεις στους υπόλοιπους οτι είσαι χύμα και αφήνεις απλά τα πράγματα να κυλήσουν,αλλά επειδή βαφκαλίζεσαι και έχεις πείσει τον εαυτό σου οτι δεν σε νοιάζει τίποτα στην πραγματικότητα.
Η μέρα ξεδιπλώνεται μπροστά σου,αλλά εσυ προτιμάς να τη βλέπεις να καθρεφτίζεται στο καφέ που πίνεις και λες οτι θα συμεττέχεις σε αυτή σε κάποια άλλη φάση που θα έχεις περισσότερη όρεξη.Είσαι μόνος και σκέφτεσαι γιατι συμβαίνει αυτο και γιατί πρέπει μόνο σε μοναχικές σου στιγμές να είσαι σοβαρός.
Η ζωή είναι σαν το θέατρο,όπως υπάρχει πληθώρα θεατρικών έργων και σενάριων έτσι και εσυ κάθε μέρα παίζεις το ρόλο σου.Μπορεί να είναι δραματικός,μπορεί να είναι κωμωδία,μπορεί να έχει κοινωνικές διαστάσεις.Αλλα όταν πέφτει η αυλαία,ακους το τελευταίο χειροκρότημα ή αποδοκιμασία απο το κοινο σου ,είσαι μόνος σου πραγματικά και ο εαυτός σου.
Το χαρακτήρα σου στη παράσταση της ζωής τον πλάθεις όπως εσυ θές,τον ντύνεις όπως θες και του φοράς ενα χαμόγελο.Ποιός εισαι όμως εσυ?Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι,αυτό που λείπει...Θυμάμαι ρωτούσα τους δικούς μου ανθρώπους και τους ζητούσα να με περιγράψουν μήπως μπορέσω να με καταλάβω.Οι φίλοι όμως τα βλέπουν όλα μέσα απο τη δική τους στρεβλή ματιά και η αυτογνωσία είναι κάτι σαν τη θέωση.Εκτός αν είσαι ο Βούδας!
Πως λοιπόν μπορείς να αισθανθείς καλυτερα για τον εαυτό σου και να τον αγαπήσεις έτσι όπως είναι όταν ξεβάφεται απο τις μπογιές στο καμαρίνι του?Όταν είναι γυμνός και απροστάτευτος,όταν είναι μόνος τη στιγμή που το τελευταίο φώς στο τέλος του κόσμου σβήνει...
Ποτέ δεν μου άρεσε η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων,αλλα όταν πέρασε ο καιρός κατάλαβα οτι ο καθένας απο εμας έχει καποια χαρακτηριστικά που τον ξεχωρίζουν απο τους υπόλοιπους αλλα και τον ενώνουν με καποιους άλλους!Στο θέμα της μοναξιάς και της αποξένωσης υπάρχουν οι εξης κατηγορίες.Αρχικά εκείνοι που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι.Είναι τα άτομα εκείνα που προτιμούν να καταχρεωθούν στους φίλους τους όταν δεν έχουν λεφτά για έξοδο,παρα να καθήσουν στο σπίτι τους.Τα άτομα αυτα είναι πιο επιρεπή σε καταχρήσεις ποτού,τσιγάρων και ενδεχομένως ναρκωτικών ουσιών.Προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να αποδείξουν οτι ο ελεύθερος χρόνος και ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος και συνήθως φορτώνονται με πολλες δραστηριότητες για να είναι συνεχώς απασχόλημενοι με κάτι.Είναι οι άνθρωποι του 21 ου αιώνα!
Η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, και ομολογουμένως μια συντριπτική μειοψηφία ,είναι οι φιόσοφοι της εποχής τους.Δηλαδή αυτοί που ενσυνείδητα είναι μονοι τους δεν πιστεύουν στη φιλία και σε καμία άλλη κοινωνική σχέση.Μπορείς να τους παρομοιάσεις με τον Διογένη ,το κυνικό φιλόσοφο, που ζούσε μόνος του σε ενα πιθάρι.Νομίζουν οτι έχουν φιλοσοφήσει το θέμα ζωη και οτι ο προορισμός τους είναι ο άδοξος θάνατος αλλα με την κατάκτηση της πνευματικότητας.Χαρακτηρίζονται απο το κυνισμό τους,το σαρκασμό,την αντικοινωνικότητα και έχουν μια ψευτοφιλοσοφική φιγούρα.
Έπειτα είναι τα άτομα που κινούνται στις πιο νορμάλ φόρμες και γενικότερα είναι ο συνδυασμός των 2 παραπάνω κατηγοριών.Εν ολίγοις είναι τα άτομα εκείνα πουπέρνανε όσο καλύτερα μπορούν τη ζωή τους,έχοντας όμως πολλές φορές την ανάγκη να μείνουν για καποιο χρονικό διάστημα μόνοι.Σε αυτο το διάστημα επανεξετάζουν τις πράξεις τους,μάζεύουν ενέργεια ,όρεξη και οπλίζονται με υπομονή να αντέξουν τισ δύσκολες στιγμές που ενδεχομένως να παρουσιαστούν στο μέλλον.
Η πιο άρρωστη ομάδα ανθρώπων όμως είναι εκείνη των αναποφάσιστων.Των ατόμων εκείνων δηΓιλαδη που δεν ξέρουν τι θέλουν!Δεν ξέρουν αν πρεπει να αποζητήσουν τη μοναξιά και τη γαλήνη ή την ανθρώπινη συντροφιά με το ρισκο του να προδωθουν.Γιατι πλέον στις ανθρώπινες σχέσεις ενα ειναι το στανταρ οτι όλοι λένε ψέματα.Όχι απαραίτητα για να κάνουν κακό αλλα επειδή η αλήθεια πληγώνει και συνεπάγεται καποιες περαιτερω εξηγήσεις.Ωστόσο αν λες αυτα που ο άλλος θέλει να ακούσει εξαιρείς τον εαυτό σου απο τη διαδικασία των εξηγήσεων.
Ομως ακόμα δεν απάντησα στο πως θα αποκτήσουμε εμπιστοσύνη και οικειότητα με τον εαυτό μας.Σε αυτο το σημείο ταιριάζει το "Δεν θέλει κόπο αλλα τρόπο".Πιο συγκεκριμένα πρέπει να αφήσουμε πίσω τον εγωισμό μας και τα κόμπεξ μας.Να δεχτουμε τον εαυτό μας ετσι όπως ειναι αναγνωρίζοντας τα καλά και τα άσχημα χαρακτηριστικά μας και αποδέχοντας τα.Ότι έγινε στο παρελθόν ανήκει εκει.Δεν χρειάζεται να αναμασάμε τις παλιές και άσχημες εμπειρίες μας.Ζούμε για το παρόν!Και για ότι αυτο επιφυλάσσει.
Επιπρόσθετα,όταν κάνουμε κάποιες επιλογές που θα επηρεάσουν το υπόλοιπο της ζωής μας πρέπει να τισ φέρνουμε εις πέρας.Ανεξάρτητα απο τη δυσκολία τους ακριβώς επειδή τις έχουμε διαλέξει εμείς και μονάχα εμείς ξέρουμε τις ανάγκες μας και τα όρια μας.Εμεις ορίζουμε το μέλλον μας η τύχη δεν ειναι καποιος υπαρκτός όρος.Μονάχα οι επιλογές1Μπορούμε να είμαστε αιθεροβάμωνες,μπορούμε να είμαστε λογικοι.Αλλα η ζωη είναι το δικό μας παιχνίδι.Είναι η Μονόπολη μας,εμείς είμαστε τα πιόνια και συνεπάγεται και οι πρωταγωνιστές της.Ας φροντίσουμε να μην μπούμε ποτέ στη φυλακή!Ειναι δική μας η απόφαση!
ΑΥΤΑ ΤΑ(ΛΙΓΑ?) ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΓΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΦΕΛΗ ΑΝ ΠΟΤΕ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ!!!
